J = (De) jongen in de gestreepte pyjama

Ja, ik ga vandaag keihard vals spelen. Alvast mijn excuses, maar anders kwam ik er niet echt uit. Er zijn maar weinig Nederlandse boeken waarvan de titel begint met een J en er staan er maar twee in mijn kast: Joe Speedboot (zeker geen favoriet) en Judas (eigenlijk al bij de F besproken). Ik heb dus besloten dat ik vandaag het woordje De niet hoef mee te tellen. Slecht he?

Ik heb wel voor een heel erg mooi boek gekozen en volgens mij kennen veel mensen dit fantastische boek. Het is zelfs zo mooi dat ik twee exemplaren in mijn kast heb staan, maar dat komt vooral omdat ik er één kwijt was en toen ik een nieuw exemplaar gekocht had vond ik het oude exemplaar. Zo gaat dat soms.

Ik heb het over De jongen in de gestreepte pyjama van John Boyne. Het boek gaat over Bruno die met zijn ouders van Berlijn naar Polen verhuist. Terwijl hij het in Berlijn enorm naar zijn zin had, is het in Polen verschrikkelijk. Ze wonen in een lelijk huis en er is niemand om mee te spelen. Hij krijgt les aan huis, dus hij komt ook nergens. Hij mag van zijn moeder wel buitenspelen, maar niet van het terrein af. Omdat Bruno zich enorm verveelt, gaat hij wel van het terrein af en komt er achter dat er een bos is waar hij de grootste lol heeft. Op een gegeven moment komt hij bij een hek aan en ziet hij allerlei mensen lopen in pyjama’s. Bij het hek ziet hij een jongen zitten van zijn leeftijd: Shmuel. Ook al begrijpen ze niet veel van elkaar, ze worden toch vrienden en dit gaat grote gevolgen hebben.

Het mooiste en sterkste van dit boek is de manier van vertellen. John Boyne heeft ervoor gekozen om dit boek vanuit de ogen van Bruno te vertellen en dat maakt het boek enorm bijzonder. Bruno is nog een kind en heeft geen idee wat er om zich heen gebeurt. Hij wordt overal buiten gehouden, maar merkt wel dat er vreemde dingen in huis gebeuren. Het enige wat hij wil, is een vriendje om mee te spelen en daar gaat hij naar op zoek. Door de manier van vertellen is het boek ook echt realistisch en logisch. Je begrijpt de gedachtegang van Bruno en je leeft je helemaal in de situatie in.

Het boek heeft maar 208 pagina’s dus je hebt het zo uitgelezen. Toch is het niet te kort of te lang. Het einde is heel heftig, maar ook afgesloten. Al zou je toch willen weten hoe het met bepaalde mensen verder gaat. Dit boek heeft veel mensen aan het denken gezet en een ander beeld gegeven over de Tweede Wereldoorlog. Ik hoop dat je het al gelezen hebt, anders moet je dat zeker gaan doen.

Wat vond jij van dit boek? Reageer bij de comments <3.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.